نگه دگر به سوی من چه میکنی؟                                 چو در بر رقیب من نشسته ای

به حیرتم که بد از ان فریب ها                                      تو هم پی فریب من نشسته ای

به چشم خویش دیدم ان شب ای خدا                          که جام خود به جام دیگری زدی

چو فال حافظ ان میانه باز شد                                      تو فال خود به نام دیگری زدی

برو...برو...به سوی او مرا چه غم                                  تو افتابی او زمین من اسمان

بر او بتاب زانکه من نشسته ام                                   به ناز روی شانه ستارگان

بر او بتاب زانکه گریه می کند                                      در این میانه قلب من به حال او

کمال عشق باشد این گذشت ها                                دل تو مال من تن تو مال او

تو که مرا به پرده ها کشیده ای                                   چگونه ره نبرده ای به راز من؟

گذشتم از تن تو زانکه در جهان                                    تنی نبود مقصد نیاز من

اگر به سویت این چنین دویده ام                                  به عشق عاشقم نه بر وصال تو

به ظلمت شان بی فروغ من                                       خیال عشق خوشتر از خیال تو

کنون که در کنار او نشسته ای                                    تو و شراب و دولت وصال او!

گذشته رفت و ان فسانه کهنه شد                               تن تو ماند و عشق بی زوال تو!

از این مردم که تا شعرم شنیدند به رویام چون گلی خوش بو شکفتند

ولی آندم که در خلوت نشستند مرا دیوانه بد نام گفتند

چه می خواهی تو از جانم،

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی

خداوندا تو مسئولی ، خداوندا تو می دانی

که انسان بودن و ماندن در این دنیا

          چه دشوار است

چه رنجی میکشد آنکس که انسان است

 و از احساس سرشار است...  

بانگ پر از نیاز مرا بشنو             آه ای خدای قادر بی همتا

یک دم ز گرد پیکر من بشکاف     بشکاف این حجاب سیاهی را

شاید درون سینه من بینی        این مایه گناه و تباهی را

آه ای خدا چگونه ترا گویم           که از جسم خویش خسته و بیزارم

هر شب بر آستان جلال تو         گویی امید جسم دگر دارم

عشقی به من بده که مرا سازد    همچون فرشتگان بهشت تو

یاری به من بده که در او بینم        یک گوشه از صفای سرشت تو

یه شب ز لوح خاطر من بزدای       تصویر عشق و نقش فریبش را

خواهم به انتقام جفا کاری          در عشق تازه فتح رقیبش را

آه ای خدا که دست توانایت         بنیان نهاده عالم هستی را

بنمای روی و از دل من بستان       شوق گناه و نفس پرستی را

رازی مشو که بنده ناچیزی            عاصی شود به غیر تو روی آرد

رازی مشو که سیل سرشکش را     در پای جام باده فرود آرد